Marian Gągała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Marian Gągała (ur. 1923 - zm. 2007) - lekarz internista, związany przez wiele lat z Otwockiem.

W latach 1940-1944 należał do Batalionów Chłopskich. W 1944 roku aresztowany przez NKWD, po wielokrotnych badaniach zwolniony i skierowany do służby wojskowej. Przeszedł szlak bojowy od Warszawy do Berlina.

Po zakończeniu wojny studiował medycynę w Lublinie i Warszawie. W 1950 roku uzyskał dyplom lekarza. Pozostał w służbie wojskowej, a po zwolnieniu z niej w 1957 roku objął stanowisko ordynatora w Sanatorium im. F. Dzierżyńskiego w Otwocku.

Jako internista, był konsultantem wszystkich zakładów przeciwgruźliczych w Otwocku oraz założycielem i pracownikiem Pracowni Elektrokardiograficznej - przez długie lata jedynej wykonującej EKG dla pacjentów wszystkich sanatoriów. Następnie był ordynatorem, zastępcą dyrektora i lekarzem naczelnym Szpitala im. L. Waryńskiego.

Przeszedł na emeryturę w roku 1997, ale nadal kontynuował rozpoczęte w 1959 roku zatrudnienie jako konsultant w Szpitalu Klinicznym im. prof. A. Grucy.

Aktywny członek Otwockiego Towarzystwa Naukowo-Kulturalnego i uczestnik jego prac oraz historyk-amator otwockiej służby zdrowia. Był autorem historii otwockich zakładów leczniczych i 75 biografii lekarzy otwockich tak przed-, jak i powojennych. Pracował też społecznie we władzach miejscowych i wojewódzkich Związku Inwalidów Wojennych Rzeczpospolitej Polskiej.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz odznaczeniami wojskowymi i kombatanckimi.