OKS Otwock

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Otwocki Klub Sportowy (OKS), lub też OKS START powstał w roku 1924 z inicjatywy uczniów Miejskiego Gimnazjum Koedukacyjnego. Jego współzałożycielami byli m. in.: Edward Obara, Józef Rozinowicz, Zbigniew Wyrożębski, Antoni Staszkiewicz, Czesław Łubiański. Logo klubowe (emblemat), którego szata graficzna i kolorystyka przetrwały do dziś, zaprojektował Tadeusz Gajęcki.

Spis treści

[Edytuj]

Historia

[Edytuj]

Początki

Okres międzywojenny (od klasy C do okręgowej czołówki)

Początki otwockiej drużyny piłkarskiej najprawdopodobniej sięgają roku 1921/1922, kiedy to nauczyciel Miejskiego Gimnazjum Władysław Stojda zaczął kopać piłkę wraz ze swymi uczniami na leśnej polance koło szkoły przy ul. Warszawskiej. Po dwóch-trzech latach takich szkolnych harców we wrześniu 1924r. postanowiono zorganizować prawdziwą drużynę piłkarską, która dała początek istnienia Otwockiego Klubu Sportowego. Założycielami i pierwszym działaczami byli najstarsi uczniowie. Przez kilka lat drużyna OKS-u rozgrywała jedynie mecze towarzyskie z sąsiednimi zespołami. Wśród nich największym rywalem (Mazur Karczew jeszcze nie istniał) była Wisła Miedzeszyn. Dopiero w 1930r. drużyna OKS-u została zgłoszona do rozgrywek mistrzowskich WOZPN. Oczywiście rozpoczęto rywalizację od klasy C, aby w 1934r. awansować do klasy B, a później bardzo szybko bo w następnym rok do klasy A. Był to olbrzymi sukces, bowiem w tamtych czasach był to najwyższy szczebel rozgrywek w okręgu.

Zatem awans do A-klasy oznaczał przynależenie do ścisłej czołówki okręgowej. Wyrazem tego był m.in. fakt, że szkoleniem zespołu zajmował się m.in. Zygmunt Jesionka, który znany był na arenie krajowej. Jako piłkarz grał w klubach krakowskich, krakowskich następnie w warszawskiej Legii, zaś jako trener prowadził później m.in. młodzieżową reprezentację kraju.

Oprócz sekcji piłki nożnej w okresie międzywojennym działały również: sekcja lekkoatletyczna - od 1928 r., sekcja tenisa stołowego - od 1930 r., sekcja gier zespołowych - od 1932 r., sekcja kolarska - od 1930 r., sekcja tenisowa - od 1932 r. a nawet przez jeden rok sekcja dramatyczna.


Prezesi


1924 - 1929 Antoni Staszkiewicz

1929 - 1931 Michał Górzyński

1931 - 1934 Kazimierz Obara

1934 - 1936 Zbigniew Wyrożębski

1936 - 1939 Tadeusz Grochólski

1939 Włodzimierz Dziewięcki


Zawodnicy


Sekcja lekkoatletyczna - kierownik - Stefan Wałachowski

Stanisław Dominowski, Mieczysław Gajęcki, Jerzy Galicki, Jerzy Górzyński, Zbigniew Górzyński, Edmund Gręda, Bernard Grynszpan, Jan Kos, Lucjan Piotrowski, Julian Rybak, Karol Sulikowski, Stanisław Sulikowski, Stanisław Szczuciński, Kazimierz Szymański, Stefan Wałachowski, Teofil Wiszka

Sekcja tenisowa - kierownik - Janusz Meissner

Zygmunt Klimczak, Czesław Łubiański, Janusz Meissner, Kazimierz Obara, Ludwik Sztabholc, Mieczysław Sztabholc, Mikołaj Zemel

Sekcja kolarska - kierownik - Stanisław Maleszewski

Józef Burczenik, Marceli Kozłowski, Stanisław Maleszewski, Tadeusz Ponikowski, Norbert Tajgman

Sekcja gier zespołowych

Aleksander Gabszewicz, Tadeusz Gajęcki, Jerzy Galicki, Edmund Gręda, Julian Rybak, Roman Stosio, Stefan Wałachowski, Teofil Wiszka, Zbigniew Wyrożębski

Sekcja dramatyczna - opiekunka - Stanisława Kowalska

Kazimierz Kowalski, Stanisław Russek, Ludwik Trzaskowski

Sekcja piłki nożnej - kierownik - Józef Rozinowicz

Tadeusz Barański, Józef Bartoszewicz, Roman Bodalski, Stanisław Charliński, Zygmunt Domagało, Mieczysław Dumanis, Mieczysław Gajęcki, Tadeusz Gajęcki, Alojzy Golasowski, Adek Goldszmidt, Stanisław Gontarski, Zbigniew Górzyński, Edmund Gręda, Tadeusz Grochólski, Jan Hejduk, Józef Jaworski, Józef Kabut, Antoni Koziński, Zdzisław Kuczyński, Stefan Lisowski, Henryk Lodwich, Czesław Łubiański, Roman Mistewicz, Edward Obara, Władysław Obara, Julian Rozen, Józef Rozinowicz, Jan Ruszkiewicz, Stanisław Sińczak, Tadeusz Stańczak, Antoni Staszkiewicz, Marian Stosio, Roman Stosio, Bronisław Szpak, Adolf Szwajcer, Herbert Szyndzielorz, Seweryn Trojan, Ludwik Trzaskowski, Mieczysław Trzaskowski, Arkadiusz Wałachowski, Czesław Wałachowski, Stefan Wałachowski, Zbigniew Wyrożębski

[Edytuj]

Lata 1939 - 1945


Mimo zakazu okupanta uprawiania sportu w zrzeszeniach w Otwockim Klubie Sportowym szybko zaczęto grać w piłkę nożną. Grano gdzie się dało, gdyż stadion został zdewastowany. W 1941 roku na konspiracyjnym zebraniu zawodnicy i działacze powołali Zarząd Klubu. Drużyna OKS-u w latach 1942 - 1943 uczestniczyła w Konspiracyjnych Rozgrywkach WOZPN notując znaczące sukcesy w meczach z Polonią Warszawa (2:1) czy Powiślem (3:1). Treningi i mecze związane były z dużym ryzykiem - uczestnikom groziło więzienie lub wywiezienie do obozu. Każdy mecz rozpoczynano minutą ciszy na znak ogólnonarodowej żałoby. W 1944 roku zawieszono rozgrywki WOZPN, nastąpiło też zawieszenie działalności OKS-u.

Prezes

1941 - 1944 Włodzimierz Dziewięcki


Zawodnicy

Jan Aniszewski, Józef Bartoszewicz, Henryk Brzeziński, Stanisław Charliński, Włodzimierz Chimkowski, Czesław Galbarczyk, Stanisław Gontarski, Michał Grzebalski, Henryk Kociszewski, Eugeniusz Kuźmński, Remigiusz Lubiejewski, Eugeniusz Skardow, Wacław Smoliński, Arkadiusz Wałachowski, Czesław Wałachowski, Heliodor Wałachowski, Kazimierz Włodarski


Na wojennych frontach

Aleksander Gabszewicz - bitwa o Anglię

Adek Goldszmidt - bitwa o Anglię

Norbert Tajgman - bitwa o Anglię

Bogdan Kwiatkowski - obrona Wybrzeża

Zygmunt Migdalski - kampania wrześniowa, ruch oporu (AK)

Tadeusz Gajęcki - ruch oporu (AK)

Stanisław Russek - ruch oporu (AK)

Kazimierz Szymański - ruch oporu (AK)


Z żałobnej karty

Julian Rybak - zginął 1.09.1939

Stefan Lisowski - zginął w Starobielsku

Tadeusz Barański - zginął w Katyniu

Stefan Wałachowski - rozstrzelany 18.02.1943 na Ponarach w Wilnie

Stanisław Sulikowski - zginął 2.09.1944 w Powstaniu Warszawskim

[Edytuj]

Po II Wojnie Światowej


Bezpośrednio po wojnie otwoccy piłkarze wciąż należeli do czołówki okręgu, chociaż grali tylko w A klasie. Mistrzowie tej klasy rozgrywkowej walczyli bowiem bezpośrednio o awans do rozgrywek centralnych centralnych II lidze.

W 1942r. powstał LZS-owski klub w sąsiednim Karczewie, a jego piłkarze robili szybkie postępy. Na przełomie lat 40 i 50 rozpoczęły się „święte wojny” derbowe. Mecze były zacięte i na ogół wyrównane, chociaż zdarzały się wyjątki. Tylko nieliczni i najstarsi kibice i zawodnicy pamiętają legendarny „mecz o krowę” wygrane wysoko przez OKS.

Niestety otwocczanie nagrody nie otrzymali bowiem zawiedziony ofiarodawca „zwinął” ją do karczewskiej obory.

Innym świadectwem wysokiego poziomu otwockiej piłki w ciągu kilku lat powojennych mogą być wyrównane pojedynki towarzyskie z warszawską Polonią, która była pierwszym powojennym mistrzem kraju. Mecze OKS-u z Polonią toczone były w ramach wspólnej federacji kolejarskiej, do której należały oba kluby. Jeden z tych meczy drużyna OKS-u, wzmocniona Marianem Olszewskim z Karczewa, wygrała 2:1. To właśnie po tym spotkaniu, jak wspomina jego uczestnik Józef Cholewiński , on i czterech kolegów z otwockiej drużyny oraz wspomniany Olszewski, otrzymali propozycję gry w Polonii. Jednym z nich był Jan Gawroński, który kilka lat później – już jako zawodnik warszawskiej Gwardii – wystąpił kilkakrotnie w reprezentacji kraju. W ramach wspomnianej „kolejarskiej” współpracy zespół OKS-u trenowany był przez znanych szkoleniowców, byłych byłych-ligowych zawodników Polonii. Przez krótki okres treningi piłkarzy OKS-u prowadził nawet szkoleniowiec węgierski. W latach następnych zespół OKS-u przeżywał różne okresy wzlotów i upadków. Grał głównie w A, czasem awansując do utworzonej ligi okręgowej, ale staczając się również do klasy B. Na przełomie lat 50 i 60, gdy zespół otwocki grał właśnie zaledwie w B klasie, pojawił się w klubie nieprzeciętny talent, młodszy z braci Janusz Żmijewski. Już jako 16-latek grał w pierwszym zespole seniorów wraz ze starszym bratem Mirosławem, Z.Kacprzakiem, Z.Kłonowskim, J.Anisiewiczem oraz ze znacznie starszymi weteranami J.Cholewińskim i J.Aniszewskim. Nie pograł jednak w Otwocku długo. Jego talent został szybko dostrzeżony przez szkoleniowców Legii i już jako 17-latek został zawodnikiem warszawskiego klubu, gdzie szybko zadebiutował w I-lidze. Jest on drugim i zarazem ostatnim wychowankiem OKS-u, który grał w seniorskiej reprezentacji kraju.

Po 1970r. dla wychowanków OKS-u osiągalna była już tylko juniorka reprezentacja kraju. Wystąpili w niej: bramkarz Andrzej Zawada, Janusz Rzeźnicki, Piotr Wnuk i po 1989 roku Jarosław Świętochowski oraz Michał Zapaśnik


[Edytuj]

Prezesi


1946 - 1949 Stanisław Oracz

1949 - 1951 Stefan Rybicki

1952 Edward Przybylski

1952 - 1953 Stefan Osiński

1954 - 1956 komisja w składzie: Tadeusz Szaforski, P. Sitek, Stefan Osiński

1957 Tadeusz Szaforski

1958 - 1959 Adolf Szymonek

1960 Eugeniusz Skardow

1961 Czesław Zawadzki

1962 - 1963 Heliodor Wałachowski

1964 Adolf Szymonek

1964 - 1967 Henryk Kupisiak

1968 - 1975 Bolesław Szczerba

1975 - 1977 Ryszard Tarasiewicz

1977 - 1981 Janusz Mościcki

1981 - 2000 Wacław Makowski

2000 - 2006 Zbigniew Szczepaniak

2006 - ? Tadeusz Mojsa

[Edytuj]

Sekcje

[Edytuj]

Piłka nożna

Drużyna piłkarska OKS Otwock występuje obecnie w rozgrywkach mazowieckiej IV ligi. Trenerem jest Cezary Moleda. W ostatnim sezonie zespół zajął 7. miejsce w lidze.

W zespole grali zawodnicy znani z pierwszo- i drugoligowych boisk, m.in. Dariusz Dźwigała, Igor Gołaszewski, Adam Warszawski i James Oamen.

Największym sukcesem w historii drużyny jest awans do II rundy Pucharu Polski. W I rundzie zespół pokonał pierwszoligową Polonię Bytom 2:1 (po dogrywce).

[Edytuj]

Skład w sezonie 2007/2008

Bramkarze

Obrońcy

Pomocnicy

Napastnicy

Trener

[Edytuj]

Podnoszenie Ciężarów

Sekcja Podnoszenia Ciężarów jest najbardziej utytułowaną w klubie. Obecnie otwoccy cieżarowcy są mistrzami Polski, a w tegorocznych mistrzostwach zajmowali również 1. miejsce, jednak po werfyfikacji wyników przez Polski Zwiazek Podnoszenia Ciężarów, spadli na 12. miejsce. Było to związane ze złapaniem Tomasza Leksa na stosowaniu dopingu. Podnoczenie Ciężarów jest sekcją autonomiczną, właścicielem jej jest Stefan Maciejewski. W drużynie startują zawodnicy uważani za światową czołówkę: wicemistrz olimpijski Szymon Kołecki, mistrz świata Marcin Dołęga, Grzegorz Kleszcz i Robert Dołęga.

[Edytuj]

Skład w sezonie 2007

[Edytuj]

Lekkoatletyka

[Edytuj]

Bieg na Orientację

[Edytuj]

Znani sportowcy

[Edytuj]

Stadion

Stadion w Otwocku nosi imię Tadeusza Ślusarskiego, najwybitniejszego sportowca związanego z Otwockiem.

Trybuny wokół boiska głównego mogą pomieścić teoretycznie 3 tysiące kibiców. Rekord ustanowiono podczas ostatnich meczów między OKS Otwock a Mazurem Karczew (6 września 2003 roku oraz 17 maja 2007 nieoficjalnie było od 1700 do 2000 widzów. Według strony kibiców, na pierwszym meczu nawet 3000 fanów).

Trybuny posiadają 200 miejsc siedzących.

Oprócz trawiastego boiska głównego OKS Otwock dysponuje jednym boiskiem piaszczystym i jednym żwirowym. Oba używane są jedynie do rozgrywania amatorskich turniejów i zimowych sparingów.

Na terenie stadionu znajdują się też korty tenisowe, wynajmowane przez prywatnego dzierżawcę i stary hotel klubowy.

Historia stadionu

Grunt pod stadion (ok. 10 ha z folwarku leśnego "Anielin") ofiarował hr. Władysław Jezierski. Przygotowanie terenu sfinansowano z funduszu miasta. Oficjalne przekazanie terenu OKS-owi nastąpiło w 1935 roku, a uroczyste otwarcie 14 czerwca 1936 roku. Stadion otrzymał początkowo imię Józefa Piłsudskiego.

W czasie wojny stadion został całkowicie zdewastowany. W trakcie likwidacji otwockiego getta na jego obrzeżach masowo rozstrzeliwano mieszkańców Otwocka pochodzenia żydowskiego.

linki

zdjęcia stadionu można zobaczyć na stronie kibiców OKS Otwock

[Edytuj]

Linki

Artykuły o OKS Otwock na serwisie www.otwock.org

strona fanów OKS Otwock

oficjalna strona klubu

Źródło: "http://otwock.org/info/index.php/OKS_Otwock"
Personal tools
przesyłanie obrazków