Otto Samojłowicz-Salamanowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Otton Samójłowicz-Salamonowicz, pułkownik służby zdrowia Wojska Polskiego, lekarz. Urodzony 23 marca 1885 roku w Ossocie Kijowskiej w Rosji. Syn Mamerta i Franciszki z domu Rzepecka. Ożeniony z Marią Janni. Z małżeństwa tego urodziło się dwoje dzieci: córka Helena w roku 1922 (żołnierz armii gen. Z. Berlinga) i syn Mamert w roku 1925 (żołnierz armii gen. W. Andersa). Zamieszkały przed wrześniem 1939 roku w Brześciu nad Bugiem. Doktor medycyny, internista i ginekolog. Ukończył gimnazjum w Kijowie, a następnie wydział lekarski Uniwersytetu w Charkowie. Jego brat Adam również ukończył ten wydział. Podczas I wojny światowej w armii rosyjskiej. Walczył w bitwie pod Kaniowem. Od listopada 1918 roku do kwietnia 1919 roku był szefem sanitarnym w dywizji generała Żeligowskiego. Pełnił również odpowiedzialne funkcje jako lekarz w armii generała Józefa Hallera we Francji. W czasie wojny polsko-bolszewickiej był szefem sanitarnym 12 Dywizji Piechoty. Trzykrotnie ranny na różnych frontach. Odznaczony krzyżem Virtuti Militari, trzykrotnie Krzyżem Walecznych, francuskim medalem de la Victoire, medalem za wojnę 1920 roku i innymi. W niepodległej Polsce pełnił funkcje m.in. dowódcy Szpitala Rejonowego w Tarnowie, dowódcy 3 Baonu Sanitarnego, naczelnego lekarza Garnizonu Krakowskiego. Przeniesiony w stan spoczynku 30 czerwca 1934 roku. Był następnie burmistrzem Otwocka, naczelnym lekarzem w Wytwórni Samolotów w Białej Podlaskiej i naczelnym lekarzem Ubezpieczalni Społecznej w Brześciu nad Bugiem. Zmobilizowany w marcu 1939 roku został dowódcą obrony przeciwlotniczej Twierdzy Brzeskiej. Po 17 września osadzony w obozie w Starobielsku. Wywieziony wiosną 1940 roku ze Starobielska na miejsce straceń w Charkowie, pogrzebany w podmiejskim parku Piatichatki.